تو هنوز همان گمشده ى پنهايى كه گاهى از روياهاى من عبور ميكنى بدون هيچ رده پا و بدون هيچ سرنخىلعنتى بگو كجا پيدايت كنم؟ما كنار هم هستيم در يك شهردر يك محلهدر يك خيابان قدم ميگذاريماما چرا هيچ وقت نميبينمت؟در خيابان ها مانند يك ديوانهبه صورت ها نگاه ميكنمهيچ كدام آشنا نيستنداى آشناى دوست داشتنىكجا بيابمت؟و اين تقدير است كه حتى در روز موعودبازهم از هم دور بوديموباز تو همان تيپ دوستداشتنىوفقط مي

"بـے رحمانه ترین"'خیــــــــــــــــــــــانت'?!"این" استکه...'وارد'"زنـــــــــــــــــــــــدگے"'کسے' شوے !"وابســــــــــــــــته اش" کنے !و...'بعد'از "مدتے"'آنقــــــــــــــــــــــــــــدر'"زندگیش" را"خــــــــــــــــــــــالے"'کنے' که...یک "عمــــــــــــــــــــــر"با "خاطراتت""بمیرد"!!هیچ 'چیز'"بدتر" از"قتـــــــــــــــــــــــــل احســــــــــــــــــــــــــــاس"'نیست'.....خیلی

ﺩﻟـﻢ ﺗﻨﮓ ﺷـﺪﻩ ﺑﺮﺍﯾﺖ. . . اﻣﺎﻧﻤﯽﺷـﻮﺩﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﮕﻮﯾـﻢ اﺯﺍﯾﻦ ﺩﻟﺘﻨـــــﮕﯽﺩﻟﺘﻨـــــﮕﯽ ﺭﺍﻧﺸﺎﻧﺖ ﻣﯽ ﺩﻫــﻢ باﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘـﻪ. . . ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮔـﺬﺍﺭﻡ ﮐـﻪ شاﯾـﺪﯾـــــﮏ ﺭﻭﺯ ﺍﺯﺁﻥ ﮔـﺬﺭﮐﻨﯽبخوﺍﻧﯽ !!!ﻭﮐﺎﺵ ﺑﺪﺍﻧـﯽﮐـــــﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣـــــﻦ ﺗـــــﻮﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ. . . ﺗـــــﻮﯾﯽ کـــــﻪ ﺍﮔـــــﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘـﻢ

گاهــــــــــی پای کسی می مانی ...که نه دیدیش ...نه می شنــــــــــاسیشفقط حسش کرده ای ...!تجمســــــــــش کرده ای؛پشت هاله ای از ...نوشته های مجــــــــــازی ...!روی پیج مجازی اش ...!!!که هر روز می خوانی و ...در جوابش می گویــــــــــی : برایِ عشقت می سَرایم...وبرایِ دیدنت می میرم!عشقم باش تا بسرایمو نگاهم کن تا نمیرم...گُل بسی ستامامَست شدن از عطرِ تومَرا عادت شده ...دوست داشتنتهَوس نیستک